_{دختری ایستاده بر درگاه}

_{چشم او بر راه}

_{در میان عابران چشم انتظار مرد خود مانده ست}

_{چشم بر می گیرد از راه}

_باز

_{می دهد تا دور دست جاده مرغ دیده را پرواز}

_{خالی ست}

_{شب هم از نیمه گذشته ست و کسی در جاده پیدا نیست}

_{باز فردا}

_{دخترک ایستاده بر درگاه}

_{چشم او بر راه}

وقتی كه بامدادان 
 

مهر سپهر جلوه گری را 

 آغاز می كند 

 وقتی كه مهر پلك گرانبار خواب را 

 با ناز و كرشمه ز هم باز می كند 

 آنگه ستاره سحری 

 در سپیده دم خاموش می شود 

 آری

من آن ستاره ام كه فراموش گشته ام 

 و بی طلوع گرم تو در زندگانیم 

 خاموش گشته ام

ازدرخت شاخه در آفاق ابر،

برگ هاي ترد باران ريخته !

بوي لطف بيشه زاران بهشت،

با هواي صبحدم آميخته !

سيم هر ساز از ثريا تا زمين .

خيزد از هر پرده آوازي حزين .

هر كه با آواز اين ساز آشنا،

مي كند در جويبار جان شنا !

دلرباي آب، شاد و شرمناك،

عشقبازي مي كند با جان خاك !

خاك خشك تشنه دريا پرست،

زير بازي هاي باران مست مست !

اين رود از هوش و آن آيد به هوش،

شاخه دست افشان و ريشه باده نوش !

همدلي كو ؟ تا شوم همراه او،

سر نهم هر جاكه خاطرخواه او !

شايد از اين تيرگي ها بگذريم .

ره به سوي روشنائي ها بريم .

مي روم، شايد كسي پيدا شود،

بي تو، كي اين قطره دل، دريا شود؟

  

  ای سبدهاتان پر خواب

                             سیب آوردم سیب